“Kimselere anlatmadığın bir sırrın var mı?” dedi.
Gülümsedi.
Nefret ettiği o gülümsemelerden biriyle gülümsedi. İçinde bin türlü duygu saklayan, bilmediğin neler var, neler diyen o gülümsemelerden.
Zaten tahmin ediyordu. Ara sıra dalıp giden gözlerinden, kaybolup gittiği düşüncelerden, satır aralarındaki sözcüklerden, bir de işte zaman zaman yüzünde beliren hülyalı mı esrarengiz mi olduğu tam çözülemeyen tebessümden anlıyordu.
Kendi dünyasında kaybolup gittiğini, kimseyi tam olarak içeri alamadığını, o dünyada tek başına olduğunu, tek başınalığın hafif melankolik, hafif küf kokan havasını soluduğunu biliyordu. Ama işte, yine de dayanamamış, sormuştu:
“Kimselere anlatmadığın bir sırrın var mı?”
Biliyordu oysa, kimselere anlatılmayan sırların kendisine de anlatılamayacağını. Anlatılabiliyor olsa sır olmayacağını. Hüznünü inceden hissettiren o sırra ortak olmak istemişti belki de. Ya da o sırrın kapladığı dünyayı ele geçirmek. Daha fazla gölgede yaşamamak…
Ama tabii, gölgede kalmaya devam edecekti. Bir gülümsemeyle üstü kapanan bir dünyanın, o gülümseme altındaki gölgesinde yaşamaya devam edecekti. Daha fazlasını alamayacaktı. Alamazdı.
Böylesi daha iyiydi. Herkes için daha iyi.
Bazı şeylerin söze dökülmemesi gerekiyordu hayatta. Tamamen atıyorum, bilincin derinliklerinde bir halının altına süpürülmesi gerekiyordu. Yüzeye çıkarılmamaları, derinlerde boğulmaları gerekiyordu.
Böylesi daha iyiydi.
Bazı şeylerin sadece ve sadece anlık öfkelerde, dalgın gözlerde, uçarı gülümsemelerde, bir küçük an için sızlayan kalplerde kalması gerekiyordu. Masaya konmaması, adlandırılmaması gerekiyordu. Vücudunda, grip öncesi beliren o tam nerende olduğunu bilemediğin ağrı gibi, betimlenemez, tarif edilemez bir şey olması gerekiyordu; baş ağrısı, diş ağrısı gibi ilacını aldın mı geçecek türden değil, tarifsiz bir kırıklık yani… Öyle olmalıydı, öyle kalmalıydı.
Bazı şeyler derinlere aitti. Karanlığa aitti. Gün yüzü görmemeliydi.
Böylesi, kesinlikle, daha iyiydi.
