Neymiş? Mark Zuckerberg evlenmiş, çeşitli erkekler ve onların söylemlerini kendilerine düstur edinmiş çeşitli kızlar, başlamış yine: Vay efendim! Bunla mı evlenmişmiş. Neden? Çünkü kız, onların anlayışına göre “çirkin.”

Zuckerberg’in eşi Priscilla Chan, Çinli bir kızımız. Bence kesinlikle çirkin değil ama güzellik anlayışını, sarı saç-mavi göz ve “amanın Rus kızları” ekseninde oluşturan Türk milleti için ufak tefek bir uzakdoğulu kızı, güzel bulmak zor olsa gerek. Her neyse, onu da geçelim. Tut ki kız gerçekten, her tür estetik kriterine göre çirkin olsun, yine de eee yani?

“O kadar param olsa, gider manken alırım”cı mantık, o kadar gerizekalıca ve o kadar yüzeysel bir mantık ki, akıl alır gibi değil. Birincisi, aşk ve para ilişkisini baştan kabul ediyor. Zengin bir erkeğin her kadını alabileceği gerizekalılığını da bol keseden içeriyor tabii. Dolayısıyla, “kızlar arabaya verir eheuehehu” söylemleriyle kızları yargılayan erkek milletinin, parası olsa, parayı basıp güzel kız alma gerekliliğini savunması özünde çok sahtekarca duruyor. Madem ki, parasıyla taş bebek alıp evleniyorsun, madem ki senin aşk anlayışın bundan ibaret, madem ki para için evlenmiyor olmayı kafan almıyor, karşına seni, tamamen atıyorum, paranla, arabanla, kılığınla kıyafetinle yargılayan biri çıktığında da amenna diyeceksin, müstehak çünkü sana. Talebin o, arz da bu olacak sana. Öyle popoya, böyle pipi, napaceksin.

Zira bak buradaki kızımız, tipi hiç de ahım şahım olmayan Zuckerberg’i, 9 sene önce tanımış. O sıralarda kızlarla konuşmayı muhtemelen beceremeyen, ultra-nerd, terlikle gezen Zuckerberg’e bir şans vermiş. Henüz parası pulu yokken hem de. E al sana, paraya önem vermeyen kız, hani sıkılmıştın arabaya tapan kızlardan? Noldooo? Gerçekten soruyorum, noldooo? Kız adamla parası için beraber olmamış onu da kabul edemiyorsun. Bu sefer de diyorsun ki, adam parası için kendisiyle beraber olmayan bir kız yerine, gidip de sarışın bimbo alsaydı da kendisiyle parası için evlenecek o kızla beraber olsaydı, daha iyiydi. Anlamıyorum ki ben, sen ne diyorsun?

Ha sonra da 9 sene beraber olmuşlar. Kız da zeki, tıp mezunu, iyi gelir sahibi bir kız üstelik. E bana sorarsan, perfect match ama kafalar almıyor nedense. Çünkü zengin bir adam, ne kadar zeki olursa olsun, top model kıvamında bir kızla evlenmeli. Bak altını çiziyorum, evlenmek hem de! Yatıp kalmak da değil. Evlenmek lan? Bir ömür geçirmek, aynı evi paylaşmak filan? Güzel olsun yeter midir, burada kriter? Kendisini hiç anlamayan, bomboş, parası için kendisiyle beraber olacak ama çok taş bi abla, bu kızdan iyi öyle mi? Alla akıl fikir versin lan size, ne diyeyim. Hayatınız bu kadar sığ mı gerçekten?

Sonra neymiş kızlar bikbikbikmiş, paralı adam istermiş, ulan göt kafa, sen paran olsa, sarışın seks bombalarına yedirmenin hayallerini kurarken, o paraları yiyen sarışın mı suçlu burada? Senin kafan buyken, sen sırf güzel diye bir kızla evlenmenin caiz olduğunu düşünürken, üstelik zengin bir adamın her tür güzel kızı tavlayabileceğine inanırken maddiyatçının önde gideni olmuyor musun sanki?

Töbe yarappim.

Devam edelim… Boğaziçi Üniversitesi’nde kızlar, okula kurulan Axe standını protesto etmiş. Burada da yine aynı zihniyet devreye giriyor ve sinirleniyor: Vay efendim, neymiş, kızlar çirkinmiş, nasıl olurmuş! Ulan, eleştireceksen protestoyu eleştir, ne bileyim metodu eleştir de “kızlar çirkin” ne be? Nesiniz ulan siz? Çirkin bir insanın yaşama, birilerine laf etmeye de mi hakkı yok? Kızların protestosu sakil olabilir şeklen de, yalan mı Axe markasının dünyanın en seksist reklamlarını yaptığı? Bak, bir reklamcı olarak söylüyorum, üstelik zaman zaman o reklamlara gülen biri olarak söylüyorum: Evet, bir marka seksistlik suçlaması ile protesto edilecekse, Axe en başta gelir ulayn. Git bi incele, senelerdir oluşturdukları marka kimliğini, duruşlarını… Buram buram seksizm kokar, yalan mı? Hadi onu da geçtim, kızlar tamamen haksız olsun diyelim… de “çirkinler işte çirkinler böhühü” ne lan? Yaşın kaç? 8 mi?

Tek eleştirinin çirkinlik, tek övgünün güzellik üzerine olması ne kadar sığ, ne kadar yüzeysel bir bakış açısı yahu. Bir kadın, güzelse zeki olmasına gerek yok, bir kadın -size göre- çirkinse başka vasıflarının önemi yok, aşk konuysa tek gereken güzelliktir, evlilik için güzellikten başka hiçbir şeyin önemi yoktur, bir kadın başka bir kadına laf ederse tek sebep kıskançlıktır. Güzel kıza tecavüz edilirse mesela, “ah canım”cı şövalye kesilirsiniz de, kız güzel değilse, dalga malzemesi edersiniz. Bir fikir tartışırken, karşınızdaki kadına cevap veremediğinizde, “senin de götün büyük amaa!” argümanlarına koşarsınız.

Hayır bi de üstelik, güzelliğe bu kadar prim vermenize rağmen, karşınıza güzel bir kız çıktığında da “aptal” dersiniz, “götü kalkmış” dersiniz. Hayatta tek aradığınız güzellikken, bir kadının başka vasfı olmasa da olur’cuyken, başka bir vasfa gerek duymayıp, sadece güzelliğiyle var olan o güzel kızları yaratan kim peki? Güzel ama boş, güzel ama aptal… Abi niye boş olmasın ki o kız, nasıl götü kalkmasın ki, baksana sadece güzel diye bir kadınla evlenmenin okay olduğunu söylüyorsunuz? Sen sadece güzelliğe prim verirken boş değilsin de, sadece ve sadece güzelliğiyle prim yapan o kız mı boş?

Yabraaak allanızı severseniz. Ne zaman bitecek sizin bu nefretiniz?

O Kezban denen kızlar var ya, çok bile bu kafalara. Ha bu söylemleri savunan kadın milletine ise zaten diyecek sözüm yok.

Samimi söylüyorum, derinlik 2 cm.

Neyse… Hümeyra ve Aşık Veysel’den gelsin o zaman:

Evet, deklare edecek bir şeyim var, sayın gümrük görevlisi bey. Size daha fazla yalan söyleyemeyeceğim. Bunca zaman yok dedim, çantamda ne olduğunu bile düşünmedim. Ama şimdi düşününce, var işte deklare edecek bir şeylerim.

Yok hayır, tarihi eser kaçırmadım, elektronik eşya kaçakçılığı yapmıyorum, beklediğiniz deklarasyonlardan değil bu. Ama çantamda tehlikeli bir şeyler var. Tamamen atıyorum patlayıcı bile olabilir, bilmiyorum tam olarak ne olduklarını ama etrafımdakilere zarar verebilirim bu çantayla. Bunu deklare etmek istedim size. Açın kendiniz görün, sayın bayım, açın ve içindekileri bir alıverin, el koyun filan. Sonra da beni ne yapacaksanız yapın işte. Cezam neyse razıyım, efendim ben. Sakıncalı bir çantam var.

Ne dediniz? Çantamı kim mi hazırladı? Ben hazırladım efendim, ben. İçindekileri tek tek ben koydum oraya. Zamanında beğenip almışım, sonra bozulmuşlar, zehirli olmuşlar, ben farkına varmamışım. Resmen zehirle dolaşıyorum çantada, olacak iş mi? Bunların dışındaki bazı paketleri de birileri verdi. Hayır, içlerinde ne var bilmiyorum ama eminim, iyi ya da işe yarar bir şey değillerdir onlar da. Öyle olsalar niye bana versinler? Ha tabii kuryelik değildi amacım, yanlış anlamayın ama eş dost işte, verdi bu paketleri, ben de koydum. Alın efendim, onları da alın. Hiç çekinmeyin.

Yıllardır oraya buraya taşıyorum bu çantayı ben, hiç de düşünmedim bunları deklare etmek lazım mı diye. Giderek de paketlerdi, biriktirdiklerimdi, iyice ağırlaştı. Zaten öyle geldim size, yahu ne var bu çantada dedim, artık taşıyamayadığımı farkettiğimde. Açtım baktım, bir sürü saçmalık, bir sürü sakınca! Hayır yani, bir de belim ağrıdı, kolum ağrıdı, yorgun düştüm bunu taşıyacağım diye. Hafif seyahat etmek lazım sonuçta, yoksa yolculuğun da tadı kalmıyor, çanta başa bela oluyor. Aslında, toptan mı alsanız bu çantayı? Ben de rahat etsem, siz de? Toptan deklare etsem ben? “İşbu gördüğünüz çantanın hepsi deklare edilmelidir” desem mesela yeterli olur mu?

Özel eşyalarım mı? Evet, var elbette bana ait bir şeyler de orada. Bakın, mesela oradaki yastığı, anneannem dikmişti zamanında. Onu alayım ben. Ne bileyim, defterim var, içinde yazdığım şeyler filan. Şurada okula ilk başladığım gün olacak. Bir iki gülücük vardır derinlerde bir yerlerde. Annemin çikolatalı suflesi, babamın beni götürdüğü hayvanat bahçesi. Ne bileyim, lise arkadaşımla okul kırdığımız gün var sonra. İlk sevgilim, ilk öpücüğüm de oralardadır. Var yani bana ait bir şeyler, onları şu sırt çantama alayım ben, yanımda dursunlar. Gerisini toptan alın siz. Zaten şöyle bir bakınca, içinde bana ait çok da bir şey kalmamış ki, bu sakıncalı maddeler her şeyi kaplamış, silmiş geçmiş, bana ait her şeyin üstüne oturmuş. Maşallah yani, bu maddeler kendi çaplarında yaşayan birer organizma sanki! Kendi kendilerine çoğalıp, her şeyi kaplıyorlar, mantar, bakteri, virüs, adı neyse ne ama resmen toplum sağlığına zararlı maddeler var orada.

Bakın bakın, iyice karıştırın, siz de göreceksiniz. Çok yıkıcı etkide bir çantam var. Gözünüzü korkutmuş gibi olmayayım ben ama parça tesirli değil, doğrudan yıkar geçer yani. Biraz yaklaşırsanız, siz de görürsünüz. Zaten biliyorsunuzdur, kimya filan… Bazı şeyler, bazı şeylerle karışmamalıdır. Burada karışmış görüyorsunuz. Tamamen atıyorum da mesela şuradaki kazık, buradaki kalp kırıklığıyla karışmamalıymış. Karışınca olmamış, çok fena olmuş, bildiğin Molotof yahu bu. Bunu deklare etmeyip ne yapayım? Peki ya şu hayal kırıklığı ve bu korkunun kombinine ne demeli? Aman aman! TNT ayol bu! Bunca zaman deklare etmediğim hata. İnsan böyle bir çantayla dolaşıp etrafına verdiği zararları hiç mi düşünmez?

Suçluyum, gümrük görevlisi bey. Bu çantayı oradan oraya sürüklediğim, boşaltmadığım, boşaltamadığım, deklare etmeyi hiç aklıma getirmediğim için suçluyum. Bunu geç de olsa, deklare etmek istedim size. Çantama el koyun gümrük bey. Rica edeceğim, alın hepsi sizi olsun. Ben bavulsuz devam edeceğim yola. Sadece bana ait olanları, gerekli olanları alacağım ben, gerisi sizin olsun. Sadece el çantası, yeter bana.

I don’t normally sit in a lousy bar and drink some cheap Chardonnay at 10 in the morning. This morning I do, cause this morning, I woke up, went to court and got divorced.

It could be the wine but I’m sitting here, wondering what Maisy would have to say about all this. Maisy, my sister, my friend, my saviour…

Funny, how some memories remain crystal clear, no matter how much you had to drink.

It was one of those nights my mom was working late and the babysitter was making out on the couch with her boyfriend. I was 5 and I remember standing in the bathroom, across the big old mirror and looking at myself, asking why I have this black mess of hair sitting on top of my head, eating away all my hairclips while girls like Alexa have a pile of smooth strawberry blonde curles, tied up with an always neat, always red ribbon.

Girls like Alexa, were the type of girls I never could become. Every neighborhood needs a misfit kid. I guess I was that kid, one with a strange fascination for dragons.

When the girls wanted to play house, there was no place for dragons in a house and Barbie’s clothes would not fit my stuffed purple dragon. The boys were another problem, cause me roaring like a dragon while they played ball, made them laugh.

I was a little girl who was never quite pink for the girls but not enough blue for the boys either.

That night, amongst all that angst and identity crises, that would have been more appropriate around puberty, I met Maisy for the first time when she winked at me from the mirror and said: “Hey!”

She looked like me really. She had my clothes, my hair, my height. She was almost me but not quite. I couldn’t really put my finger on what made her so different.

“Why are you looking at me?” she said.
“You are the one looking at me!” I said, still staring at her with wide eyes.
“You’re still looking, silly!”
“You are the one who’s silly!”

I was never the chattiest of little girls but I wasn’t what you’d call shy either. And I did posses that quality every girl from 4 till 14 possessed, that little I-know-everything-and-you-don’t-know-shit-you-silly-piece-of-dog-poop attitude. But she knocked me out, she rendered me speechless, made me lose all my words and smart comebacks.

“What now? Cat caught your tongue?” she said.
“I don’t have a cat, so there you go! You are the silly one.”
“Will you soon be done with the ‘you are the one’ bullshit?” she said, touching her hair, my hair, like a grown-up.

Bullshit? Did she really say that word?

“What now? Are you going to cry? Bullshit bullshit bullshit!” she yelled.

Wow, as much as she pissed me off, I also admired her for the guts to say bullshit. She could probably even say the f-word if she wanted. And she looked so confident, so strong as if no Princess Alexas could ever make her cry.

“Yeah, fuck Alexa and for God’s sake, stop calling her fucking princess!”

Oh okay, she could also read my mind. Another bonus. And yes, she could say the f-word outloud. She was quickly becoming my superhero, this girl, this doppelganger of mine who came to me at a time when I didn’t know what doppelganger meant.

“Do you need a formal introduction, Daisy?” she snorted, “Well… There you go, my name is Maisy and it’s nice to meet you!”
“There is no such name as Maisy!”
“You have an obsession with meaningless details! My name is Maisy, so obviously there is a name like that. Duuh!”

With that, every thing suddenly made perfect sense. So what, if she was talking to me from the mirror, if she was a version of me with crazy eyes or if she had a weird name? She could very well be my cool twin sister, who could say the f-word outloud and that should be enough. With her by my side, all Alexas of the world could f-word off!

“I think you might want to say ‘All Alexas of the world could fuck off!” said Maisy and she chuckled.

“Fuck fuck fuck! Fuckity fucking fucker!” I yelled back and threw myself deep in the laughter.

The word ‘fuck’ created an instant bond between us, a kind of connection only kids can form through laughing senselessly to swearing. From that point on, we immerged into a universe that was completely ours.

In that universe, we played house. But ours had dragons and moms who slayed them in order to protect their babies: “Fuck you, you dirty dragon! You are not going to kill me or my baby, you fucking shit!”

Story by Daisy, dialogue by Maisy of course.

I didn’t worry about Alexa or the boys making fun of me, any longer. I had Maisy and we kicked some serious dragon ass!

It was Daisy and Maisy, the dragon slayers all the way, until that summer my boobs started to ache and my mom talked to me about flowers and bees. That summer, slaying dragons started to seem less important than Marc from my class and his blue eyes. With me needing her less and less, Maisy, slowly disappeared from my life.

Tonight though, I wonder if she was ever hurt, if she ever felt betrayed when I let her go. It can’t be easy to accept being disposable, even if you are imaginary. It certainly wasn’t easy for me, when my husband of 17 years, decided he’s better off with a 21 year old.

“I guess you wanted to say, my ‘fucking’ husband Daze!”

Maisy! Maisy in that blurry reflection on the mirror behind the bar. Maisy, almost me but not quite, still with the crazy eyes. Maisy, my sister, my friend, my saviour…

Maisy, back for slaying dragons, one more time.

Not: Efendim, işte bu hikaye bir ders için yazdığım bir hikaye olup, İngilizce olmasının sebebi özentilik değil, dersin İngilizce olmasıdır. Fena hikaye olmadığından, şurdan kamuoyuna açayım dedim, olayları tabii tamamen atıyorum takdir edersiniz ki.

Bizi düşünerek yaptığın “Koca bulun!” önerin için teşekkürler, bu tavsiyeni dikkate alacağız. Eğer olası adayların varsa, bir özgeçmiş, iki adet vesikalık fotoğraf, muhtarlıktan ikametgah ve bir sabıka kaydı ile tarafımıza iletirsen, değerlendirmeye alabiliriz.

Bunun dışında bize söylediğin “evli değilsiniz! evde kalmışsınız!” sözlerini de uzun uzun düşündük. Sesin adeta yankılandı beyinlerimizde. Sonunda verdiğimiz karar şu oldu: Evet. Yani demek istiyorum ki, evli değiliz, çok haklısın. Bunu farketmemiştik sen söyleyene kadar, kazayla olmuş. Bunun için de özür dileriz. Belki bir gün olur, olmazsa da belki bu da bir seçimdir. Ama bu seçim seni rahatsız ediyorsa, yine çok afedersin.

Seçtiğin fiziksel özelliklerimize atıflarda bulunuyorsun bazen, görüyoruz. İltifatların için teşekkürler, estetik ameliyat önerilerini duyduk. Henüz öyle bir ihtiyacımız olduğunu düşünmüyoruz ama bir gün olursa, seni ararız.

Söylediğin bir sürü şey daha var, arada rastlıyoruz. Bir kaşar lafıdır gidiyor mesela, o dikkatimizi çekti. Kaşar güzel peynir haklısın ama hayattaki tek peynir değil, kafayı kaşarla bozmak iyi değil, sonra “kaşar kaşar” diye diye diğer güzel lezzetleri kaçırmak var. Bu arada tost yaparken, eski kaşar kullan, güzel oluyor, tavsiye ederim.

Şimdilik aklıma gelenler bunlar, sana cevap yazmak istedim çünkü yazıp yazıp, cevap alamamak üzücü olmalı diye düşündüm. Bir de ayıp tabii. Şirketler bile auto-reply yolluyor sonuçta.

Bunun dışında, bizi sorarsan, halimiz hatrımız yerinde, iş güç, eş dost, yuvarlanıp gidiyoruz işte. Sen nasılsın? Bir sinir problemin vardı, hala devam ediyor mu? Aman, ilaçları ihmal etme. Bir de ne biliyor musun, sinire en iyi gelen şey arada deşarj olmak zaman zaman. Ne bileyim, bir hobi edinsen mesela, kelebek toplasan filan rahatlatır mı biraz dersin? Klasik müzik de iyidir derler bak, sonra sinema var, kitaplar var… yazı yazmak var, ne bileyim, tamamen atıyorum, sevişmek var. Bir sürü şey var aslında, bunları yap derim ben, asabiyetinin azaldığını göreceksin.

Canım troll, dikkatimizi çekti de, sanki kadınlarla daha ağır derdin varmış gibi. O yüzden ortada iki ihtimal var sanki:

1. Kadınlarla derdi olan bir adamsın. O durumda bak, arada mailime enteresan şeyler düşüyor, ne bileyim “enlarge your penis” var, işte “aşk parfümü” diye bir şey gelmiş bugün. Ben bunları siliyorum, bana lazım olmuyor ama istersen sana fwd edeyim. Bir de anne meselelerini biraz düşün derim, hani böyle nefretler nerden gelir bilirsin, Freud, Oedipus vs…

2. Kadınlarla derdi olan bir kadınsın. O durumda ne desek boş, sanırım, sen kendinle barışana kadar, tek yol Prozac.

Böyle işte sevgili trollümüz, canımız ciğerimiz. Cevabını bekliyoruz desek yalan, gerçi biz beklemesek de nasılsa yazacaksın yine. Hani umarım, aynı şeyleri tekrar edip durmazsın, bizim açımızdan problem değil de sen yoruluyorsun diye üzülüyoruz biz.

İçten içe bizlere hayran olduğunu, bizleri sevdiğini, bizler de seni sevelim istediğini, bizleri takıntı yaptığını, her yaptığımızı, her yazdığımızı takip ettiğini biliyoruz. Biz de seni seviyoruz aslında, yazık, sen de bi insansın. En azından öyle umuyoruz.

Öpüyoruz seni canımız troll, kendine iyi davran, spor yap biraz, sağlıklı kafa sağlıklı vücutta bulunur, unutma.

Sonuçta troller gülsün, dünya gülsün, öyle ya.

Your trollée forever…

PS 1: Ne zamandır bloga yazamıyordum, bana malzeme çıkardığın ve çok ağır olmayan, geyik bir yazı yazma fırsatı verdiğin için ayrıca teşekkürler.
PS 2: Sana bir şarkı yolluyorum, üstüne parfüm sürdüm, umarım beğenirsin.

Otobüste yanıma oturduğunda, elinde benim en sevdiğim kitap vardı. Benim. Başkasının değil, benim. Dedim ki, bu bi işaret. Gülümsedim.

Gözleri güzeldi. Sakallarının arasında, tek tük kızıl teller vardı. Neden sevdiğimi bilmediğim garip şeylerden biriydi. Hoşuma gitti. Yine gülümsedim.

Tişörtü solmuş bir siyahtı, o kadar solmuş ki fümeye kaçıyordu. En sevdiğim tişört rengi. Bir de omuzları genişti galiba, yakası hafiften geriyordu…

Dedim ki, bu çocuk ne hoş ama ben iki durak sonra ineceğim. Daha fazla gülümsemesem de olur, tamam, en sevdiğim kitabı okuyor ve tamam, gözleri hoşuma gitti ve yine tamam, arada parlayan kızıl teller ve hatta solmuş siyah tişört ama sonuçta iki durak. Evet her şeyi tam sevdiğim gibi ama sonuçta, hepi topu iki durak. Başımı cama doğru çevirdim.

Gülümsemeyeceğim artık, yok. Camdan bakacağım ben, bak tamamen atıyorum arabalar filan var, onları seyredeyim, iyi böyle. Parfümü de ne güzelmiş, başımı çevirince onu da duymasaydım iyiydi, çünkü sonuçta iki durak, ama yok, parfüm inatçı, ben camdan dışarı baksam da burnuma burnuma geliyor. Arabalar, taksiler, yayalar… iyi böyle, iyi.

Arabalartaksileryayalarışıklartrafikplakalararabalartaksiler. Parfüm.

İki durak dediğin, trafiksiz ortamda, 10 dakikada geçip gidiyor. Ve işte geldik, burada ineceğim ben, parfümün ne güzel çocuk senin ama burada ineceğim ben.

“Pardon” diyorum, tıkış tıkış koltukların arasından, neredeyse kucağına otururcasına geçmeye yeltenirken. “Yok sorun değil, ben de burada ineceğim zaten,” diyor.

Aaa ama yok artık! Bu bir işaret değilse ne? Daha ne olacak, okla mı gösterecekler adamı? Gülümsedim tabii bunun üzerine ben de. Ne yapacaktım?

İndim otobüsten. İndik. Beraber indik. Hayır bi de indiğimiz yer, bi Taksim değil ki herkes insin, bi biz indik. Baya ev semti yani burası. O da burada oturuyor olmalı. Ah canım, ne tatlı.

Ben yürüyorum, o yürüyor, arkamdan tıntın ediyor. Aynı sokakta oturuyorsak da, şaşırmam artık. Hızlanıyor, hizamda yürüyor. Arada bakışıyoruz hatta. Sanki tanışıyor gibiyiz artık, iki duraklık otobüs maceramız var ne de olsa, hem sonra koku önemli şey hayatta.

Bu sefer o gülümsüyor: “Tesadüfe bakın” diyor. “Galiba aynı sokakta oturuyormuşuz.”

Tesadüf değil o bebeğim, işaret! Daha ne olacak? Bugün bu noktada tanışmamız gerekiyormuş işte bizim. Senelerdir aynı sokakta otursak da zaman bugünmüş. Senin bu parfümü sürüp, o kitabı okumaya karar verdiğin, dolabından eski solmuş siyah tişörtünü seçtiğin ve o otobüse, o saatte bindiğin gün. Gün bugün bebeğim!

Laf lafı açıyor sonra. Yaşasın laf. Oradan oraya geliyor, yol boyu konuşa konuşa gidiyoruz. Ne güzel anlaşıyoruz bir de utanmadan!

Sonra yol bitiyor, evime geliyoruz. O diyor ki, benim evim biraz daha ileride, 3- 5 apartman ötede, ne kadar da yakın oturuyomuşuz meğerse. Hıhı diyorum, hıhı evet, çok yakınmış gerçekten… Öyle ne yapacağımızı bilmez bilmez duruyoruz birbirimize baka baka… Salak salak gülümsemeler filan. Yani tamam, evet, bu adam bana işaret edildi resmen de, daha tanışalı 15 dakika oldu sonuçta. Daha adını sormamışım, telefon isteyecek halim yok ya? İçimde fırtınalar koparken bunun telefonu çalıyor, belli acil bir şeyler, ah diyor, benim kaçmam gerek. Paldır küldür de evlere dağılıyoruz, ad, soyad, telefon numarası, email, TC kimlik numarası, facebook, twitter yok tabii elde. Bu çekingenliğin gözü kör olsun üleyn!

“Olacağı varsa olur” diyorlar bana, bu kadar da tesadüf olamaz, yine karşılaşırsınız sonuçta. Evet diyorum, elbet karşılaşırız, en sevdiğim kitabı okuyan bi adam sonuçta bu, karşılaşmayacağız da ne olacak.

Günler geçiyor, aynı sokakta, 3 apartman mesafede, yok, karşılaşmıyoruz. Elbet karşılaşacaksınız bir gün, diyorlar. Evet tabii, karşılaşırız canım, diyorum, bir gün mutlaka.

Aylar geçiyor, yok. Karşılaşmıyoruz. Hayat bu belli mi olur, belki birkaç sene sonra karşılacaksınız diyorlar. Olabilir diyorum, umarım diyorum, o bir gün acaba hangi gün sorusunu sormamaya çalışıyorum.

İnsanlar geçiyor, yok. Karşılaşmıyoruz. Karşılaşıp karşılaşmayacağınızı bile bilmediğin bir adam uğruna, diğer şansları elinin tersiyle itmeyeceksin herhalde diyorlar. Haklısınız diyorum, o gün hiç gelmeyecek belli ki, ne diyeyim?

Karşılaşmıyoruz işte. Hayat filmlere benzemez, diyorlar. Doğru, diyorum, benzemez. Hayat işareti verir, ışığı yakar, geçtin geçtin, geçmezsen tekrar kırmızıya döner, sonsuza dek yeşilde kalmaz sonuçta. Kader sen yerinde oturdukça sana olan bir şey değil, senin atmayı seçtiğin adımlarla oluşan bir yol.

Yani nedir? Yani şudur: Hayat sana limon verirse limonata yapılır. Hayat o adamı karşına getirdiğinde, o telefon alınır. İşte o kadardır! Yok dersen ki, bir kere karşılaştık, yine olur, işaretler var hem, tesadüflerin gizli yasası diye bi şey var filan… Hayat da sana der ki, hadi ordan, ben elimden geleni yaptım, almayan sensin, yürü git, beni oyalama. Yani o kadar da güvenmeyeceksin hayata, sonsuza dek sana arka çıkmasını beklemeyeceksin, çünkü hep söylendiği gibi, biraz kahpe bi yanı yok değil hayatın. Ve ayrıca, hayat bir film de değil.

Hem zaten işaret dediğin o şeyler neye işaret ki? Bu adam dediğin adam, belki o adam evet. Hani o beraber çok mutlu olacağın, aşktan gözünün önünü göremeyeceğin, aklını başından alacak adam. Bir zaman sonra, tamamen atıyorum, klozet kapağını kaldırmadı diye kavga edeceğin, sana bağıracak, kapıyı çarpıp gidecek o adam… Belki o adam, büyük aşk yaşayacağın, sonra o aşkı tüketeceğin, beraber vakit geçirmek dahi istemeyeceğin adam. Parfümün ne güzel’den, biraz fazla mı sürdün parfümü’ye geçeceğin, her şeyi ne şirin’den her şeyi ne sinir’e yol alacağın adam. Bu adam, o adam belki, evet. Şuradaki adam da o adam olabilir. Buradaki de. Bak, oradaki de. Hepsi o adam ve hiçbiri o adam değil.

Çünkü hayat bir film değil.

Bir film olsaydı hayat ve bizler de bu filmin baş oyuncuları olsaydık eğer, bir romantik komedi yani, ruh ikiziyiz biz diyebilirdik bir noktada birileri için ve zaman içinde hiç solmaz, hep öyle kalırdık. Faturalar, alışveriş listeleri, almayı unuttuğun limonlar ve klozet kapakları aşka müdahale etmezdi. İşaretlerse sonsuza dek yanardı, sen sinyali almasan da sen alana kadar hayat -yok, hayat değil, senaryo, 3 perde- sizi sike sike bir araya getirirdi.

Ama değil, hayat bir film değil. Ve senaryolardaki gibi; formülü, gireceği yer belli plot point’lere benzemez hayatın cilvesi dediğimiz şey, daha beklenmedik, daha öngörülemez ya da tam tersine, daha öngörülebilir, daha gerçek, daha kuru, daha sürprizsiz bi şeydir o. Ve işte tam da o yüzden, 3 apartman mesafedeki, aynı sokaktaki adamla, bir daha hiç karşılaşmayabilirsin. Seneler geçer. İnsanlar geçer. Hayat geçer. Gün o gündür, o gün geçer. Ve sen, o telefonu alsaydın ne olurdu, klozet kapağına, kirliye atılmamış çoraplara, hırçın pms’lere rağmen beraber mutlu olabilir miydiniz, hiç öğrenmeyebilirsin. Çünkü evet, gün o gündür, bugün değil. Çünkü eğer hayat kahpe ise, zaman ondan da kahpe; bir kere gitti mi, geri gelmiyor ve çok kolay, çok hızlı “çok geç” oluyor.

Kahpe felek ya, evet.

Tüm bunların sorumlusu gerçekten felek midir, hayatımızın sorumluluğu bize mi aittir, feleğe mi, orasını kurcalamamak daha iyi belki. Suçu feleğe atıp, mekanizmaları sürünüp, kendimizi savunmak en güzeli herhalde. Ancak böyle, sıradan insanların küçük hikayeleri yerine, filmvari hikayeler ediniriz çünkü; dramalarımız, hayatımı yazsam roman olur’larımız olur bizim de, boktan ve sıkıcı başarısızlık anektodları yerine. Kaybettiklerimizle farklılaşırız, korkularımızla sıradanlıktan kaçarız, mutluluk hikayeleri anlatmak yerine, mutsuzluk hikayelerimizi, kaçırdığımız fırsatları süsler püsleriz. Yakaladığımız piyango değil, bir rakamla kaçırdığımız büyük ikramiyedir önemli olan hep. Tamamen atıyorum ama dersine çalışmadığın için kalmazsın sınıfta, hoca takmıştır sana mesela. Adaletin bu mudur, kahpe felektir, batsın bu dünyadır, ne şanssızlıktır ve asla senin yapabileceğin bir şey yoktur çünkü bizden bağımsız, bir dış faktör, bir antagonist, bir kötü, bir hayatın sillesi hep bulunur bir şekilde, silleyi biz kendi kendimize atıyor olsak bile. O kötüyü bulamadığımız durumlarda bile olan bitenin sorumlusu kaderdir, olacağı yokmuş demek ki deriz yine, öyle ya.

Hani sormayayım diyorum ama soracağım, tamamen atıyorum, Ferhat ile Şirin‘in büyük aşk hikayesinde mesela, dağların delinmesi talebini ve çeşitli dedikoduları sorgulamak yerine, gaza gelip, bir vidanjör edasıyla dağları delmeyi seçen, sonunda da bok yoluna ölüp giden Ferhat değil de; kader midir o aşkın hüsranla sonuçlanmasının sebebi? Ya da ne bileyim, bi dur Romeo, bi git bi çay koy, sonra bi bak bakalım kız gerçekten ölmüş mü, bi etrafa sor. Hani susayım diyorum da, duramıyorum, tamam kahpe felek, tamam batsın bu dünya filan ama hırsızın hiç mi suçu yok?

Neyse boşverelim bunları… Buyrun, almadığımız sorumluluklar, atmadığımız adımlar, kaçırdığımız fırsatlar ve kaybettiğimiz şanslar şerefine haydi, hep beraber: Kahpe feeleeek, oh çıkıçıkçık, yaptıııı kelek, çıkıçıkçıııık!

Filtreye hayır dedik dedik, “nesi var canım filtrenin, çocukları korumak amacımız” cevabıyla karşılaştık. Aynı dezenformasyon şimdi de devam ediyor, çeşitli gazetecilerden “hani nerede sansür” safsafataları yağıyor.

Bir kere şunu netleştirelim: Sansür nedir, ne demektir? Bakınız sevgili tdk buna ne diyor:

1 .     Her türlü yayının, sinema ve tiyatro eserinin hükûmetçe önceden denetlenmesi işi, sıkı denetim:
       ”Basın, sözde özgürlüğe kavuşmuş, sansür kaldırılmıştı.”- H. Topuz.
2 .     Her türlü yayının, sinema ve tiyatro eserinin yayınının ve gösterilmesinin izne bağlı olması, sıkı denetim.

Yetmedi mi? Vikipedi’den şuna da bir bakalım:

“Sansür, çeşitli kavramların çeşitli yollarla kontrol altına alınmasıdır. Genelde hükûmet tarafından uygulanır. En somut amacı toplumu korumak ve devletin üzerinde kontrol sağlayacağı şekilde geliştirmektir. Genellikle toplumu etkileyen durumlarda/eylemlerde uygulanır ve ifâde özgürlüğünü bastırma amacı güdebilir. Ayrıca, sansür, toplu iletişimden kimi düşünceleri ve konseptleri çıkarma yoluyla algıyı kontrol etme eylemi olarak da nitelendirilebilir. Sansüre uğrayan şeyler tek bir kelimeden başlı başına bir kavrama kadar değişebilir ve değer sisteminden, ahlâkî yargılardan etkilenebilir.”

Yani nedir sansür? Devlet kontrolüdür, denetimdir. Ne değildir? Çocuk istismarı gibi evrensel bir suçu engellemek, sansür değildir. Net miyiz buraya kadar? Tamam, ilerleyelim o zaman.

Çocuk istismarı evrensel bir suçtur. Bununla savaşa kimsenin itirazı olamaz. Bu argümanı geçelim zira engelli sitelerin çok çok azı çocuk istismarı yüzünden engellidir. Geri kalanın büyük çoğunluğu ise müstehcenlik nedenli engellemelerdir.

Müstehcenlik ise suç olmadığı gibi, net bir tanıma bile sahip değildir. Kaldı ki müstehcenliği suç olarak görmeye başladığınız noktada, yazarların kitaplarındaki cümleler, filmlerdeki sahneler, sokaktaki kadının mini eteği, plajdakinin bikinisi diyerek sonu gelmez bir döngüye girilebileceği de ortadadır. Zaten de halihazırda girmekteyiz. Türk aile yapısına uymadığı için toplatılan kitaplardan yasaklanan filmlere uzanan bir çizgide gidiyoruz. Daha önce de gittiğimiz bir yol, iyi biliriz oraları.

Şimdi… Buraya kadarı net ise filtre konusuna geçeceğim. Ben, tamamen atıyorum, bir ebeveyn olsam, çocuğumun bir tıkla porno sitelere ulaşmasını istemeyebilirim. Buna eyvallah. Peki o zaman ne yaparım? Alırım bedava dağıtılan filtre programlarından birini, kurarım bilgisayarıma ve çocuğumun neyi görüp neyi göremeyeceğinin kararını, ben, bireysel olarak veririm. Bunu devletten beklemem.

Devletin yapması gereken de bu tip filtre programlarının kullanımını öğretmek, internet konusunda insanları bilinçlendirmek, belki eğitimler vermektir. Merkezi bir filtre sistemi kurmak değil.

Neden değil? Zira merkezi filtre ile oluşturulan bir çocuk paketi, çok tehlikeli bir varsayıma dayanır: Bu ülkedeki çocukların ve ailelerin hepsinin aynı olduğu varsayımı. Peki ama bu ‘aynı’ aile kimin ailesidir? Devletin sizin olmanız gerektiğini düşündüğü aile olmak zorunda mısınız? Bunu istiyor musunuz bakalım?

Pek çok insan, evet diyebilir. Genelgeçer aile standartlarına uyduğu için, çan eğrisinin orta bölümünde yer aldığı için filtrenin zararsız olduğunu düşünebilir. Ama işte bu, çok sakat bir zihniyettir.

Empati kurmayı bilmeyen bir milletiz, evet. O yüzden “halkın çoğunluğu müslüman” bir ülkede kendinizi bir Hristiyan’ın yerine koyun demeyeceğim. Diyeceğim ki, siz gene Müslüman kalın ama yönetim değişsin, başımıza ateist bir yönetim gelsin ve size desin ki, “aile ve çocukların dini içeriklere erişmesi sakıncalıdır. Bu nedenle ben filtre koyacağım ve neye erişeceğinizi belirleyeceğim.”

Noldu? Pınar noldu? Filtre iyi diyecek misin hala, sansür değil, diyebilecek misin? Cevabın hayır ise, şu durumda da dememen gerekiyor.

Zira neye göre belirlendiği belli olmayan kriterlerle belirlenmiş çocuk paketini bugün incelediğimizde ne görüyoruz? Ateistforum çocuklara yasak, hristiyan.gen.tr yasak ama müslüman siteler değil. Evrim nedir yasak, evrim aldatmacası değil. Aziz Nesin yasak, Fethullah Gülen değil.

Buna mı peki? Bu mu sansür değil? Bu ideolojik bir dayatma değil mi? Bütün çocukların aynı şekilde yetiştirilmesi gerekiyor demek değil mi?

Ha diyeceksin ki, istemeyen almaz kardeşim filtreyi.

Doğru. Ama herkes internet konusunda o kadar bilgili değil, olmak zorunda da değil. Sen devlet olarak insanlara gidip de, “internet güvenli değil, gel ben senin çocuğunu koruyacağım” dersen, güvenli internet gibi isimlerle, “seçmek özgürlüktür” gibi aldatıcı mesajlarla, internetten çok da anlamayan bir anne-babayı can evinden vurursun ve o insanlar, gidip çocuk paketini alabilir. Ve 14 yaşında, din konusunda düşünmeye başlamış çocuklarını evrim teorisini öğrenmekten, başka dinleri incelemekten, ateist düşünceyi anlamaktan alıkoyarsın.

“Ne demek efendim, öğrenmesin ateizmi, benim gibi müslüman olsun” diyorsan, hah işte sansürcü zihniyete hoş geldin derim ben de o zaman. Buysa düşünce, zaten hiç bahsetmeyelim ifade özgürlüğünden, düşünce özgürlüğünden, hür iradeden, ondan bundan… Sen çocuğunun bilinçli tercihler yapabilen, araştıran, sorgulayan ve kendi kararlarını kendisi verebilen bir birey, evet ya birey, olmasını istemiyorsan inatla, o zaman da alırsın kendi bireysel filtre paketini, kendi çocuğunu istediğin gibi engellersin ama başkasının çocuğuna aynı dayatmaları yapmazsın.

Herkesin çocuğu kendine zira.

Ben mesela, tamamen atıyorum, çocuğumun Fethullah Gülen’in sitesine girmesini, Richard Dawkins’in sitesine girmesinden daha tehlikeli buluyorum. Ama merkezi filtre öyle demiyor, e peki ne olacak?

Hadi din konusunu geçelim… Ben çocuğumun farklılıklara saygılı bir birey olmasını istiyorum. Eşcinsellik diye bir şeyin var olduğunu bilsin, eşcinsellere ve farklı cinsel kimliklere saygılı yaşasın istiyorum. Bu minvalda Lambda gibi bir eşcinsel derneğinin sitesine girebiliyor olmasını sağlıksız veya sakıncalı bulmuyorum. Bilakis, bunlara gözünü kapamadığı, farklı kimliklerin yok sayılmadığı, bunların sakıncalı veya ahlaksız addedilmediği bir dünyada yaşayabilsin istiyorum.

Sırf küfür var diye mizah dergilerinden, fıkra sitelerinden mahrum kalmasın istiyorum ya da mesela. Küfüre rağmen, okusun, öğrensin. Sonra ben ona, küfür etmenin çok da iyi bir şey olmadığını öğreteyim gerekirse. Ama o okusun, kendini geliştirsin.

Mesela… Tamamen atıyorum ama böyle. Ve diyelim ki ben bu zihniyette biri olmama rağmen, internetten çok da anlamıyorum, bireysel filtre paketi diye bir şeyden haberdar bile değilim, devlet de bana demiş ki, al sana güvenli paket, iyi demişim ben de. İyi mi oldu peki?

Merkezi filtrenin tek tipleştirme, çoğunluğun dışındakini yok sayma ve uzun vadede farklılığı değil, tek tip olmayı özendirme dışında başka ne sakıncası var derseniz, otosansür derim. Pek çok sitenin, özellikle internetten kazanç sağlayan sitenin, hedef kitleden kaybetmemek ve aile veya çocuk filtresine takılmamak üzere kendi kendilerine sansür uygulamaya başlayacakları aşikar. “Aman dur, o fotoğrafı koyma, aman dur o içeriği koyma.” Amaçlanan bu değil mi?

Bugün ülkemizde, 13 yaşındaki bir kız çocuğu bilmemkaç adamla kendi rızası ile birlikte olmuş deniyorken, Türk aile yapısına uymuyor diye kapatılan sitelerin, yasaklanan kitapların hala çocukları korumak için olduğuna inanıyor olamazsınız.

Sansür ortada. Yapılan doğrudan, müstehcenlikle savaş, birilerinin ahlak dayatmalarını herkese yedirmek. Amaç ideolojik. Bugün başımızda bu ideoloji var, yarın başka bir ideoloji olur, yapılan farklı olur ama amaç yine kontrol olur, denetim olur, iktidar olur. Sansür, biz he dedikçe, hep var olur. Buyrun, hatta seninyuzunden.org adresine.

Merkezi filtre sansürdür arkadaşlar, hatta daha etkin bir sansür mekanizmasına giden otobandır. Bugün çocuk paketi, yarın bilmem ne paketi, öbür gün bir bakmışsınız, eriştiğiniz tek bilgi, birilerinin size uygun gördüğü bilgi…

Çocukları korumak, kutsal değerler, aile… Bunlar kılıftır sadece. Toplumumuzun hassas damarlarını bulup, oraya oynamaktır. Herkes kendi çocuğundan, kendi kutsalından, kendi ailesinden sorumlu olsa; başkalarının dedikleri veya yaptıkları kimseyi ilgilendirmese keşke.

Keşke özgürlük konusunda “sadece bana” olmamayı başarabilsek.

“Kimselere anlatmadığın bir sırrın var mı?” dedi.

Gülümsedi.

Nefret ettiği o gülümsemelerden biriyle gülümsedi. İçinde bin türlü duygu saklayan, bilmediğin neler var, neler diyen o gülümsemelerden.

Zaten tahmin ediyordu. Ara sıra dalıp giden gözlerinden, kaybolup gittiği düşüncelerden, satır aralarındaki sözcüklerden, bir de işte zaman zaman yüzünde beliren hülyalı mı esrarengiz mi olduğu tam çözülemeyen tebessümden anlıyordu.

Kendi dünyasında kaybolup gittiğini, kimseyi tam olarak içeri alamadığını, o dünyada tek başına olduğunu, tek başınalığın hafif melankolik, hafif küf kokan havasını soluduğunu biliyordu. Ama işte, yine de dayanamamış, sormuştu:

“Kimselere anlatmadığın bir sırrın var mı?”

Biliyordu oysa, kimselere anlatılmayan sırların kendisine de anlatılamayacağını. Anlatılabiliyor olsa sır olmayacağını. Hüznünü inceden hissettiren o sırra ortak olmak istemişti belki de. Ya da o sırrın kapladığı dünyayı ele geçirmek. Daha fazla gölgede yaşamamak…

Ama tabii, gölgede kalmaya devam edecekti. Bir gülümsemeyle üstü kapanan bir dünyanın, o gülümseme altındaki gölgesinde yaşamaya devam edecekti. Daha fazlasını alamayacaktı. Alamazdı.

Böylesi daha iyiydi. Herkes için daha iyi.

Bazı şeylerin söze dökülmemesi gerekiyordu hayatta. Tamamen atıyorum, bilincin derinliklerinde bir halının altına süpürülmesi gerekiyordu. Yüzeye çıkarılmamaları, derinlerde boğulmaları gerekiyordu.

Böylesi daha iyiydi.

Bazı şeylerin sadece ve sadece anlık öfkelerde, dalgın gözlerde, uçarı gülümsemelerde, bir küçük an için sızlayan kalplerde kalması gerekiyordu. Masaya konmaması, adlandırılmaması gerekiyordu. Vücudunda, grip öncesi beliren o tam nerende olduğunu bilemediğin ağrı gibi, betimlenemez, tarif edilemez bir şey olması gerekiyordu; baş ağrısı, diş ağrısı gibi ilacını aldın mı geçecek türden değil, tarifsiz bir kırıklık yani… Öyle olmalıydı, öyle kalmalıydı.

Bazı şeyler derinlere aitti. Karanlığa aitti. Gün yüzü görmemeliydi.

Böylesi, kesinlikle, daha iyiydi.

“Popüler olana burun kıvırma” hastalığıyla ne kadar dalga geçsem de, popüler bir hastalık olduğundan ben de yakalanabiliyorum zaman zaman. Nitekim sittin senedir, Chuck Palahniuk’a bir ilgi ve alaka göstermemiş olmamı başka bir şey ile açıklayamıyorum. Tamamen atıyorum Nick Hornby’i mesela popüler olmazdan evvel keşfettiğimden olacak, kendisine olan hayranlığımı her fırsatta dile getirmekten hiç gocunmam da kalkıp bir Palahniuk okumamışım. Neden arkadaşım, bu neyin inadı, hasta mısın?

Give me denial.
Flash.

Neyse, nitekim günlerden bir gün, “iyi ya aman tamam, okuycam, neymiş görelim” diyerek kendime, Chuck ağabeyin (bundan sonra abimdir, kankamdır zira! laf etmeyin!) Invisible Monsters isimli kitabını aldım. Ve aldığım gibi de “amaan yeaa, sonra okurum” diyerek bir kenara attım. Böyle bir küçümseme hali içindeyim yani, bu kadar beğenilen bir adam ne kadar iyi yazıyor olabilir ki, amaaan filan diyorum. Öyle bi salak kafa.

Give me self-absorbed egocentric babble.
Flash.

Sonracıma efendime ne söyleyeyim, dün sabah, can sıkıntısı filan, okuyayım şunu dedim. Okumaz olaydım!

Give me detached existentialist ennui.
Flash.

Ulan Chuck, o ne biçim yazmaktır arkadaşım. Sİnirim bozuldu, dünden beri Palahniuk aşağı, Palahniuk yukarı, başka bir şey düşünmüyorum. Hayır bak, şahane karakterler, rengarenk bir dünya ve süper saykodelik olay örgünü geçtim… Geçmedim, sonra gelicem yani de… bunların ötesinde, yarappim o nasıl güzel bir kalem? Nasıl güzel bir dile hakimiyet? Nasıl ya? Nasıl? Nasıllllllll???

Give me a break.
Flash.

Yani her şeyin ötesinde, o uslup öldürdü beni resmen. İngilizce biliyorsanız, kesinlikle ama kesinlikle, İngilizce’sinden okumalısınız! O sert cümleler, o attitude sahibi satır araları, o muziplikler, o kara mizahlar, İngilizce’nin havalılığa teşne yapısıyla o kuul dil kullanımı. Yarappim sen aklımı koru!

Resmen orta yerimden çatlayacağım. Yani bir insan dili bu kadar mı seksi kullanır! Ahahay çift anlama gel! Töbee!

Give me adoration.
Flash.

Uslubu geçeyim diyeceğim, geçemiyorum ayrı, o kadar aşırı güzel geldi ki bana… Orgazmik! Yani herhalde ben kendim de yazmayı seven bi insan olduğumdan buna bu kadar takıldım, bi de ben o tarzı sevdiğimden böyle kafayı üşütecek hale geldim sanırım. Yani işte kısa, sert, net bir uslup ve ritim… O kadar düz, o kadar sert ve gerçek bir dil ama sanki yağ gibi, şiir gibi uleyn, akıyor da akıyor, o nasıl bi ritim, o tekrarlar, o kelime oyunları… Ay ağlıcam.

Give me emotional whining bullshit.
Flash.

Neyse, bu sefer geçtim uslubu… Geçtim de nereye geldim? Kurgu. Arkadaşım öyle bir kurgu nasıl yapılabilir? Resmen paragraf paragraf bir başa, bir sona gidiyorsun. Bölümlerle değil bak, paragraflarla. Nasıl olur, nasıl yaparsın, nasıl? Yani bunu nasıl yazarsın?

Give me wonder, baby.
Flash.

Yani bakın şimdi, iyi kitap okumak başka… Bir sürü harika, şahane kitap var. Ama bazen, bazı şeyler karşısında, bizim tamamen atıyorum, piramitler karşısında, stonehenge karşısında duyduğumuz hissi duyuyorum: “Nasıl yaaa? Nasıl yaptın bunu?” hissi.

Give me rampant intellectualism as a coping mechanism.
Flash.

Yani mevzu kitabın iyiliği, hoşluğu değil, bazı şeylerin nasıl yapılabildiğini anlamıyorum. Ahan da bu kitaptaki kurgu da öyle. Lost dizisi de öyleydi ama onu bin kişi beraber yazdıklarını öğrenince rahatladım. Ne bileyim, tamamen atıyorum Charlie Kauffman’ın senaryoları da öyle. Hayal gücüne hayranlığın ötesinde, hakikaten bir adamın paragraf paragraf zaman içinde atladığı bir kitabı teknik olarak nasıl yazdığını, nasıl planlayabildiğini bir türlü anlayamıyorum!

Give me understanding.
Flash.

Neyse… Özetle uslup güzel, kurgu da güzel, anlayacağınız. Evet, tamam sakinleştim biraz şimdi. Konuya gelirsek, konu herkese göre değil pek. Karanlık tabii Palahniuk’tan beklendiği üzere (kitaplarını okumadıysak da filmlerini seyrettik canıım siz de!), karanlık ama değil de bir yandan. Almodovar’ın eski “Sinir krizinin eşiğindeki kadınlar” dönemini hatırlattı bana. Ağır konular, sert gerçeklikler, seks, çatışma, bunalım, kaza, ölüm ama bir curcuna, bir şaşa, bir renk… Öyle acaip işte. Karanlık ama komik. Bir de öyle sert ki! Ah işte kara mizah, canımsın! Hastasınızım.

Give me brutal honesty.
Flash.

Konuyu özetlersek, güzel manken kızımızın yüzü bir kaza sonucu deforma oluyor. Cinsiyet değiştirme smeliyatını bekleyen bir travesti ve bir başka arkadaş ile bir road trip’e gidiyorlar. O sırada çeşitli dolandırıcılıklar, entrikalar, sürprizler… Konu bu dedim ama değil. Anlatılmaz yaşanır, öyle bir şey.

Give me amazement.
Flash.

Ha ben kurgu ve dilden, konuya gelemedim bile nerdeyse ama konu da güzel yani. Bazılarına biraz fazla gelebilir sürprizler, konu da ağır bulunabilir belki ama işte Almodovar gibi dedim ya. Bana herhangi bir şey fazla filan gelmedi o yüzden. Filmi çekilecekmiş diyorlar, çekilmesin isterim, çok zor o ruhu yansıtmak. En azından Holywood bulaşmasa keşke, bir Fight Club değil zira bu, bambaşka bir kafa. Almodovar olur ama, güzel de olurdu. O bu kitabın ruhunu, kara neşesini, sert mizahını yakalayabilir gibi sanki.

Give me heart.
Flash.

Netice itibariyle, bir kitap okudum, hayatım değişti. Yazdığım hiçbir şeyi beğenmez hale geldim bir günden bir güne. Peeh alacağın olsun Palahniuk reyiz!

Give me a complete late-stage revision of my adult life.
Flash.

Saygılar, hörmetler, ellerinden öperim, sana soruşturma açan ellerse kırılsın uleyn. Bütün kitaplarını iki hafta içinde okuyup, bitiricem, bunca zaman beklediğim için affını dilerim. Saygılar abim.

Give me another chance.
Flash.

Not: Grafik roman seviyorsanız, burada Invisible Monsters’ın graphic novel versiyonu, tık tık.

Cümleler yarım kalınca, öznesinin anlamını değiştiriyor. Yarım kalmış bir cümledeki tüm kelimeler anlamını yitiriyor. O ana kadar istersen dünyanın en güzel kelimelerini kullanmış ol, sonuna gelip de o cümlenin bitmediğini gördüğünde o kelimeler anlamsızlaşıyor. Bak tamamen atıyorum, “endam” ne güzel bir kelime, 5 harfle ne çok şey anlatan bir kelime ya da “haset,” ne güzel sözcükler bunlar… Küçücük kelimeler ama bir dolu anlam, peki de o endamın endamı mı kalır, içinde bulunduğu cümle bir yere varmıyorsa? araparaparaparaparapara gibi, fazla tekrarlanınca anlamını yitiren şeylere dönüşmezler mi? Amaçsız, cümle olamayan bir cümlede kelimelerin yeri ne?

Endam çilek aşk haset statüko… Bak ne güzel kelimeleri sıraladım yan yana ama ne yani? Hiç. Koca bir hiç. Hiç de değil eksi hiç, o güzelim kelimeleri değersizleştirdim şimdi ben. Oysa bir anlam kazandırmak için varlar onlar. Her şey senin yüklediğin anlamlarla var hayatta zira. Amaçsız, başıboş insanlar gibi, amaçsız başıboş kelimeler… Yok yok, yazık kelimelere. Kötü de olsa, iyi de olsa anlam, anlamdır. Anlamsızlık en kötü şey.

Cümleler yarım kalınca sanki orada toplanmalarının amacı bambaşka bir şeymiş gibi oluyor. Sanki bir şey anlatmak için değil de, öylesine oraya iliştirilmişler gibi oluyor. Yanlış anlaşmalar oluyor, anlatılmak istenen değil, başka şeyler geçiriyor karşıya. Kelimelere haksızlık oluyor sonra, cümleler yarım kalınca. Kelimeler değersizleşiyor, yitip gidiyor. Ayıplı mal oluyor kelimeler, “ben bunu kullanırken istediğim etkiyi yaratamadım, bana vaad edilen sonucu vermedi” diyip geri vermek istiyorsunuz, tüketici hakları derneğine şikayet mektupları yazasınız geliyor. Cümleler yarım kalınca, olmuyor. Haksızlık oluyor cümleye de, kelimeye de, cümleyi kurana da, cümleyi duyana da. Olmuyor işte, yarım kalınca, olmuyor.

Tamamen atıyorum ama kesin bir nokta koy, emin değilim, tam bilemiyorum de, üç nokta koy, bağır çağır, ünlem koy, hatta olmadı mı, bana sor, soru işareti koy ama koy o noktayı bir şekilde. Havada bırakma cümlelerini, sahip çık onlara, kelimelerinin hakkını ver. Yazık etme işte o güzelim sözcüklere, koy noktanı, yürü git ama koy işte.

Kimin ne hakkı var ki sözcüklere haksızlık etmeye? Cümleler yarım kalmasın, kelimeler avare, biçare, boynu bükük kalmasın. Amaç verin kelimelere, destinasyon verin. Amaçsız kelimeler, havada kalmış, yanlış anlaşılan, anlaşılamayan cümleler bitsin artık. Kelimeler daha fazla mağdur edilmesin, cümlesinden şaşmasın.

Çilek.

Şu adına Murphy derler insan, çok manyak bir insanmış. Kalkmış kurallar koymuş, o olursa bu olmaz, böyleyse şöyle olur gibi ve demiş ki:

“Eğer bir işi halletmek için birden fazla olasılık varsa ve bu olasılıklardan biri istenmeyen sonuçlar veya felaket doğuracaksa; kesinlikle bu olasılık gerçekleşecektir.”

Dünya da manyak olmalı ki, tamam demiş Murphy’e, senin kurallarınla oynarız, ayıbettin. Bir deli kuyuya taş atmış hesabı, sittin senedir Murphy’nin yarattığı ironi içinde, kafası kesilmiş kurbanlık koyunlar gibi sağa sola koşturup duruyoruz. Tavuk muydu yoksa o? Neyse…

Murphy biraz pesimist biriymiş sanırım, bardağı hep boş… Baksanıza… Yağmur hep hafta sonu yağar; 45 dakikadır beklediğin ve gelmeyen otobüs tam taksiye bindiğin anda, restoranda bir türlü gelmeyen o yemek tam sigaranı yaktığında gelir. Günlerce ihtiyaç duymadığın telefonun şarjı tam arabanın lastiği patladığında biter. Ne bileyim, sen senenin en kötü saçlı gününü yaşarken eski sevgilinle mutlaka karşılaşırsın falan filan. Ah be Murphy, ok hayatın zormuş da, senin için zordu diye bize de bu kuralları dayatmak zorunda mıydın? Baksana, şimdi biz de yaşıyoruz bunları.

Tamamen atıyorum da sen birinden bir telefon bekliyorsan gelmeyecektir. Murphy’i şaşırtmak için yaptığın o küçük numaralar var ya hani, yok telefonu evde bırakıp gideyim, döndüğümde aranmış olurum gibisinden. I-ıh, yemezler. O telefon sen bekledikçe gelmeyecek. Sen ne zaman ki beklemeyi bırakırsın, ama gerçekten bırakırsın, işte o zaman çalar. Ha o zaman da artık senin için bir önemi olmaz.

Ne bileyim, tamamen atıyorum, çok hoşlandığın bir çocuk vardır, senelerce koşturursun, bi bok olmaz. Sen başka bir adam bulursun, aşık oldum dersin ve o adam gelir. Hatta sadece o adam değil, başka bir sürü adam gelir. Sen yalnızken değil, sen biriyleyken gelirler ama. It’s raining men, hallelujah!

Aynı şey iş için de geçerli. Aylarca iş ararsın, bir görüşmeye bile gitmezsin. Sonra bir yere ok dersin, ertesi gün 3 yer daha çağırır. Tevekkeli atalarımız biliyormuş da demişler “iş işte, koca kocada bulunur” diye. Lan… Murphy bizim atamız mı yoksa, Murphy de mi Türk’tü?

Bence aslında Murphy’nin suçu değil tüm bu olanlar, bu bir doğa kanunu. Murphy belki de sadece adını koymuştu…. Neyse ne ama sonuçta gerçek şudur: İşler senin istediğin ya da beklediğin ya da umduğun şekilde gelişmez, sen bunları istemeye, beklemeye ya da ummaya devam ettiğin müddetçe. Dolayısıyla bir şeyi istiyorsan, yapman gereken en önemli şey istememektir. İstemek başarmanın yarısı değil, istememek başarmanın yarısıdır. Ancak; istemediğin yani gerçekten istemediğin (zira Murphy sahte istemiyorum’culukları yemez) zaman, o şeyin gerçekleşmesi durumunda istemediğin bir şeyi başarmış olacağından, ona da başarı diyemeyiz. Dolayısıyla, aslında hayatta gerçek başarı yoktur diyebilir miyiz?

Belki. Ama bence yine de Murphy olayını kandırmanın yolları var, yok değil. Kendinize belli kafa ayarları çekmeniz kaydıyla. Pozitif enerji, secret filan hikaye… Adına ters-Murphy kafa ayarı dediğim bu tavsiyelerle yeni bir akım başlatacağım!

Buyrun, gelin iş bulmak isteyen birini ele alalım. Kendisi işi aramış aramış ve bulamamıştır. Bu kişi işi bulmak için ne yapmalıdır, hangi kafaya gelmelidir?

A. İş bulmak istemiyorum. YANLIŞ.

Bu ayarda vurgu istememektedir ve eğer istediğimiz şeyin gerçekleşmeyeceğini varsayarsak, isteğimiz istememek üzerine kurulu olduğundan, istememenin tersi gerçekleşecektir yani istemek ve iş bulacaksınızdır Ancak, şu kafaya geldiğinizde artık iş istemiyor olduğunuzu göz önüne alırsak, yine isteğiniz gerçekleşmemiş olacaktır ve kendinizi çalışırken bulacaksınızdır. İstemediğiniz bir şeyi yaptığınız için de mutsuz olacaksınızdır.

B. İş bulmayı istiyor değilim, umrumda değil. BELİRSİZ.

Bu kafa ayarında, neyi isteyip, neyi istemediğinizi bilemediğinden
Murphy saçmalayacaktır, kafası karışacaktır. Dolayısıyla eğer gerçekten umursamıyorsanız, hayat o işi karşınıza getirebilir de, getirmeyebilir de. Risksevenler için en doğru yaklaşımdır, siz de zaten umursamadığınız için, farketmeyecektir.

C. İş bulmamak istiyorum. DOĞRU.

Bu ayar en doğru ayardır. Eğer kendinizi bu noktaya getirebilirseniz. Yani eğer içinizde bir yerlerde, işi bulmamayı istediğiniz konusunda kendinizi inandırabilirseniz, Murphy sizin için bir güzellik yapacaktır. Zira isteğimiz bulmamak üzerine kurulu olduğundan, bulmamanın tersi gerçekleşektir, yani siz bulmadan, iş sizi bulacaktır. Böylece siz işi istemiyor değil, sadece bulmamayı istemiyor olduğunuzdan hem isteğiniz gerçekleşmiş olacak, hem de A durumundaki gibi çalışmayı istemiyor olmanın ama çalışmanın getirdiği mutsuzluk hissini yaşamayacaksınızdır.

Biraz karışık mı geldi? Mühim değil, kendi kendinize yaptığınız alıştırmalarla, zamanla Murphy’i yola getirmeyi öğreneceksiniz. Hayatta isteklerini başaran insanlar, iyi şeyleri çağıranlar filan değil, sadece isteklerini doğru formulize etmeyi kendiliğinden bilen, bunu başarabilen insanlardır. Bu bazılarında doğuştan gelir, doğuştan gelmeyenler için ise bu tekniklerin büyük yardımı olacaktır.

Maybe you’re born with it, maybe it’s Maybelline!

Evet, şimdi size birkaç ödev verip, bunlar üzerinde çalışmanızı önereceğim:

1. Zeynep kendisine bir yüzük almıştır ve yüzüğü çok sevmiştir. Murphy’e göre, çok sevilen bir obje, her zaman bir şekilde kaybolacaktır. Zeynep’in yüzüğü kaybetmemesini sağlayacak kafa ayarı nedir?

3. Aceleniz olduğunda aradığınız taksinin asla bulunamaması konusuna ters-Murphy kafa ayarı ile çözüm bulunuz.

Bugünlük bu kadar, siz bunları düşünedurun, benim yapmam gereken bir takım ayarlar var.